Zondag hebben we gewinkeld in een outlet mall, A-MA-ZING!! De ouders waren snel klaar met de spijkerbroeken-voor-de-mensen-thuis en m’liefie kon niet zoveel vinden, maar moi daarentegen, pfff... As a kid in a candy store
. Genoeg jurkjes, shirtjes, hempjes gekocht voor een hele zomer, dus kom maar op met die zon (dat heeft nog een maand geduurd...). De rest van de week hebben we gewoon gewerkt en bij thuiskomst stond het eten klaar! Het weer is zelfs nog zo goed geweest dat we op het dak konden bbq-en (daar heb ik ondervonden dat je in zo’n gas-bbq ook marshmellow’s kan klaarmaken, olé!). Vrijdag hadden we een dagje vrij en zijn we via de scenic highway naar de kust gegaan. In Tillamook hebben we een cheddarfabriek bezocht, waar je ook mocht proeven (ik dacht dat er maar één soort cheddar was, maar blijkbaar heb je daar ook meerdere smaken en rijpingen van). Het hoogtepunt was toch wel het ijsje, ze hebben daar 38 soorten goddelijk ijs, plus marshmellowtopping! Je kon ze ook allemaal krijgen, maar dat leek ons enigszins overdreven. Eén bolletje is sowieso net zo groot als een gezinsverpakking Ben & Jerry’s; beetje jammer als je niet kan kiezen, maar ook niet de rest van de dag ijs wil herkauwen. Ze hadden trouwens ook fudge... Na alle zoetigheid kwam de zoutbehoefte, dus op naar het strand. We zijn Cannonbeach opgerollatord (super Coby!) om te oeheh en te aaheh naar de Haystack rots, even onze tenen in het water te steken en vervolgens verwaaid weer in de auto te stappen op zoek naar vis. Dat vonden we in het zeer orgineel-genaamde dorp Seaside: oesters, inktvis, garnalen: we love the pacific (hoewel de vis waarschijnlijk uit Azie ofzo komt). Zaterdag was het bloemencorso van het Rose festival waar voornamelijk heel veel paarden met enorme bloemstukken op hun kont in meeliepen. Plus een heleboel fanafares van allerlei scholen in de buurt (band camp... 
). Plus figuurrijdende motorrijders, Budweiser kar met 8 (!) Belgen er voor, mini-paardjes die niet zulke mini-prinsesjes voorttrokken, etc. Het was in ieder geval lekker weer! Daarna zijn we naar de rozentuinen vlakbij ons huis gegaan, want dat is waar het immers allemaal om ging. Zondag hebben we een rondje Columbia Gorge gedaan: via Mt Hood naar Hoodriver en dan langs de rivier via Washington weer terug naar Portland. Op Mt Hood hebben we een e-nor-me chocomel gedronken en in de sneeuw gestaan, wij in onze zomerse kleertjes terwijl om ons heen mensen aan het snowboarden en skien waren, beetje gestoord. De Timberline lodge op Mt Hood is het sowieso waard om naar boven te rijden. Dit doolhof-achtige hotel is in de jaren ’30 gebouwd met stenen en bomen van Mt Hood en is als decor voor The Shining gebruikt. Die middag in de vallei hebben we lekker gepicknicked, de dam bezocht (visjes bekijken door een glazen wand) en de Multnomah falls die op een dag als deze meer op een Efteling attractie leken. Compleet met schreeuwende kinderen, gestresste ouders, en fastfood, alleen de vechtende honden met in elkaar gevlochte lijnen waren nieuw... pfff!Maandag hebben we papa en mama Sjoerd op het vliegtuig naar San Francisco gezet en de rest van de week hebben we besteed aan het zoeken van een auto. Wat een k*t-klus! Heb je eindelijk bedacht welke auto je wilt hebben, blijkt ie te rijden als een baksteen op wieltjes (Chevrolet HHR). Dan maar een auto die we als huurauto hebben gehad, want daarvan weet je een beetje wat voor blik je in de kuip hebt (Nissan Versa). De dealer had een gloedje nieuwe staan die we voor een zacht prijsje konden meenemen, het was dan wel een witte (no offense voor mensen met witte auto’s), en hij had geen cruise control of elektrische ramen en geen ipod ingang, maar het was dus een zacht prijsje. Na een halve week dubben besloten we om toch nog bij wat andere dealers langs te gaan en bij de KIA dealer werden we verliefd op de KIA Soul. De Soul heeft standaard cruise control, ipod gaten, bluetooth bellen, een goede geluidsinstallatie, elektrische ramen, aluminium velgen, shiny lak en de auto is sowieso veel mooier. Aber, wel een beetje duur... Maar ze hadden wel een tweedehandsje die van een verhuurbedrijf was geweest, 9 maanden oud, 13.000 mijl op de teller, zo goed als nieuw. Lang verhaal, korte versie: na twee uur lullen hebben we 3500$ van de prijs afgekregen (ik had me echt als een stugge bitch gedragen – dacht ik), papieren ondertekend, en de auto getrakteerd op een etentje in Hoodriver. Thuis nog even op internet gekeken hoe cool onze auto wel niet is... IS EEN NIEUWE AUTO MAAR 500$ DUURDER DAN DE ONZE, WTF?! Ik had die vent nog gevraagd, wat kost een nieuwe dan, maar die waren allemaal duurder ‘kijk maar op de raampjes’. We zijn de volgende dag teruggegaan en hebben geeist dat we voor 500$ meer dezelfde auto in-het-nieuw zouden krijgen. ‘Nou normaal gaat er nog 2000$ market-price-value bovenop, maar we willen graag happy customers, dus we gaan het regelen. Welke kleur?’ Maandag: ‘Sorry we kunnen deze versie nergens vinden in deze kleur voor deze prijs, kan alleen in het zwart’. Tuurlijk... (no offense voor mensen met zwarte auto’s). Toen heeft Sjoerd zelf wat garages afgebeld en ontdekt dat een andere dealer hem wel had staan, ‘Zeg Kia, hij staat daar en daar, ga ‘m maar halen’. Ze hebben uiteindelijk die auto voor ons gehaald en toen we woensdag de oude-nieuwe voor de nieuwe-nieuwe gingen inwisselen moesten ze toch nog even zeggen hoe goed het was dat ze ‘m gevonden hadden.... ARGHH!
Maar we hebben dus een shiny nieuwe KIA Soul (24 mijl op de teller) in het groen (hier Alien, in nl Green-tea Latte – dat is toch geen kleur?!), waar we het hele land mee gaan doorcrossen, jeeh!
Met de shiny auto papa en mama Sjoerd weer van het vliegveld gehaald, die nog een paar daagjes zouden blijven voordat ze weer naar Nederland gingen. Die donderdag zijn we nog naar de kunstmarkt van Last Thursday geweest. Voor de alternatievelingen: Lowlands, maar dan zonder de grote acts, heel bijzonder. Overal was muziek en rare mensen die rare trucjes deden. En wij droegen ook mee aan de weirdo’s, want hoe vaak zie je nu een rollator op dat soort events. Het motto Keep Portland Weird wordt steeds toepasselijker! Straks ga ik me nog thuisvoelen
.Inmiddels zijn papa en mama Sjoerd weer weg (ontzettend leuk dat jullie er waren, volgend jaar naar Vancouver, wij rijden!), heeft de auto al meer dan 600 mijl gereden en hebben we al weer tientallen coole dingen gedaan, to be continued....
(houdt de site in de gaten voor nieuwe foto’s, die volgen a.s.a.p.)
Miekje
Geen opmerkingen:
Een reactie posten