Happy Herfst

Het is herfst in Portland. Mid oktober werden we nog verblijd met een week van uitzonderlijk warm en droog weer, maar sinds een paar weken is het echt guur buiten. De maanden van druilerigheid en depressie zijn gekomen, aldus de Oregoniërs. Wij Nederlanders zijn wel iets gewend (uit diverse telefoongesprekken met het thuisland hebben we geconcludeerd dat jullie ook mr. herfst hebben binnengelaten) en bovendien brengen deze maanden ook leuke dingen met zich mee zoals supermooie paddenstoelen en Halloween!

Dromen leven

We lezen boeken om de levens te leven waarvoor we geen tijd hebben om ze te leven. Of misschien de middelen, de energie, de durf niet. We ervaren, we leren van de hoofdpersonen die een ander leven leven dan wij. In boeken, op televisie. Een tijdje geleden zag ik een aflevering van Grey's Anatomy waarin de hoofdpersonen uit hun hectische maar dagelijkse routine werden gerukt, en teruggeworpen werden op zichzelf en hun instinct. De verschillende situaties -stuk voor stuk onvoorstelbaar en intens- zetten me aan het denken. Of de reacties realistisch waren. Of ik het zou doen. Zou kunnen. Of ik anders zou handelen, rationeel of instinctief. Hoe de afloop beïnvloed werd door individuele keuzes. Even leidde ik een ander leven. Ik was aan het ervaren en leren voor iets dat hopelijk nooit zal gebeuren.

It was the summer of 2010

5 redenen waarom het zo stil was op de site (en waarom het nu zo'n lang verhaal wordt)

1. Mighty St. Helens
Het was 18 mei 1980 toen de vulkaan St. Helens uitbarstte. Na de uitbarsting was de berg onthoofd en 400 meter lager. 600 km2 bos raakte bedolven onder gruis, as en weggeblazen bomen. Begin juli 2010 hadden de Portland postdocs een lang weekend en besloten ze met de gloednieuwe auto richting St. Helens te rijden. Alsof ze na de uitbarsting niet even een vierbaanssnelweg door de krater hadden kunnen aanleggen, mán wat een omweg om bij de voet van de berg te komen.

Overgangen

Met een frisse wind in het gezicht scheer ik op de fiets Burnside af. De herfst kondigt zich aan in Portland. Bomen beginnen te verkleuren en hun lange schaduwen onderbreken de warme gloed van de laagstaande zon. De Voodoo Doughnut waar ik elke dag langs kom is afgezet. Er staat voor het eerst in zes maanden geen rij. Bij de Willamette aangekomen draai ik naar het zuiden. Het aantal zwervers dat aan het water overnacht lijkt afgenomen, evenals het aantal hardlopers. Ze trainen waarschijnlijk -net als ik- voor de Portland Marathon op de magische datum 10-10-10. Er rest deze week nog één training van 10 km zodat de benen niet vergeten wat hardlopen is.

Roadtrippin', deel II

Een beetje laat, maar hier komt dan het uitgebreide verslag van onze geweldige vakantie in het Wilde Westen: Het startpunt van het hele avontuur was Salt Lake City, vanwege het Herpes congres dat daar werd gehouden. We hebben een klein beetje kennis mogen maken met de Mormoonse kneuterigheid tijdens het eindfeest van de meeting, maar daarna zijn we meteen de stad uitgevlucht: op naar de vrije natuur!

Wij leven nog!

Hierbij de link naar een webalbum met foto's van het vorige bericht.... van juni... 
http://picasaweb.google.com/bruintjedebeer1/PaEnMaInPortland?authuser=0&authkey=Gv1sRgCImwwa3_oPuNygE&feat=directlink
(ff kopieren in het balkje en tadaa!)


Nieuwe verhalen zijn in de maak!
Miekje

Meet the parents (& the car)

Sjoerd’s ouders zijn al 20x over hun jetlag heen, maar jullie hebben nog een verhaaltje tegoed! 4 juni hebben we papa en mama Sjoerd van het vliegveld gehaald. Ze waren voor 3 weken in Amerika, waarvan twee weken bij ons en de rest van de tijd bij familie in San Fransisco en Denver. Het eerste weekend hebben we een beetje rustigaan gedaan en Portland laten zien. Naar de farmers market, de Saturday market, sushi eten en daarna de Starlight parade (Seth Aaron van Project Catwalk gezien – my new favourite designer die –weet ie nog niet – mijn promotiejurk gaat aanleveren), want het was de eerste dag van het Rose festival.

Gitaarmuziek & Outback Oregon

Pakweg 15 jaar geleden had ik plaatjes van Hollywood hunk Jared Leto in mijn agenda; begin deze maand hebben wij hem live mogen aanschouwen en bijna aan kunnen raken tijdens een concert van 30 Seconds to Mars! Gedreven door snoeiharde gitaarmuziek en het charisma van Mr. Leto bevonden wij ons uiteindelijk in de pit en op aai-afstand van de band. Helaas werden wij niet verkozen voor het koortje van ‘Kings & Queens’ (had ik toch ook mijn shirt moeten uittrekken...), maar het was een superconcert. En tijdens de akoestische sessie (Bad Romance van Lady Gaga, zie je wel dat ze cool is) konden we even uithijgen.

Het is weer maandag...

Zo, en dan is het weer tijd om de mensen thuis weer eens jaloers te maken. Van tripjes naar de east coast tot snowboarden in mei, waar zal ik eens beginnen?
Zoals sommige van jullie misschien weten heb ik in februari een beurs aangeschreven om twee jaar onderzoek in het buitenland te mogen doen. Nu zit ik al in het buitenland en ik ben ook al onderzoek aan het doen, maar zo’n smak geld doet het erg goed op je CV en wie weet krijgen we wat meer salaris! EMBO (de instantie) stuurde mij een mailtje dat ik door was naar de 2e ronde en dat ik telefonisch geinterviewd/ondervraagd zou worden door een dude in Bethesda. Mmm... Bethesda = east coast = naast Baltimore = waar Daantje woont!!

IJdeltuiterij

Het is iets wat ik liever zo lang mogelijk uitstel in een andere stad: naar de kapper gaan. Laat staan in een ander land. Het is toch een heel persoonlijk gebeuren. Bij binnenkomst zie je ze denken: 'Dat jij zo nog over straat durft!' Afhankelijk van hoe goed je relatie met je kapper is wordt die blik in meer of mindere mate verborgen. Dan bekijken ze alles van dichtbij en zitten ze aan je hoofd. Zeg nou eerlijk, hoeveel mensen laat jij aan je hoofd zitten? Ze klappen je oor dubbel, prikken met hun wijsvingers in je jukbeenderen en vegen een kwastje over je neus. Buiten de kapsalon gebeurt dat alleen maar in de slaapkamer met een veertje.

Constante verandering

Elke ochtend, terwijl Miekje doucht, lees ik vers binnengekomen mails op de Nexus, zet ik een pot koffie en verblijd ik Pi met een volle bak in-saus-met-kip. Wanneer we elkaars rug geschrobt hebben belegt Miekje een paar bagels voor de lunch. Na het ontbijt geeft ze me een haastige kus, want de Max wacht niet. Hoe is dit zo gegroeid?

ScienceSite-seeing

De tijd van luieren is voorbij, er moet gewerkt worden! Afgelopen maandag moesten we er dan toch echt aan geloven, de eerste werkdag. En dat betekende ook meteen niet meer samen naar het werk fietsen... Sjoerd ging op z’n stoere fiets richting het water, om daar de kabelbaan (‘Tram’) naar Marquam Hill te nemen. Ik werd dag 1 opgehaald door Rebecca in haar full-size truck  

Roadtrippin'

Alles uitgepakt, uitgestald en ingericht?! Mooi, kan het weer de koffer in, want we gaan op vakantie! Snowboardjes in de achterbak, Pi-tje erbij, en gaan met die banaan! Eerste station was Glacier, een dorpje van 4 huizen aan de voet van het skigebied van Mt (=mount) Baker. De B&B genaamd ‘Winter Creek’ bleek een super-schattig huis op een gigantisch erf, waar we verwelkomd werden door 2 6-vingerige poezen, Anna the dog, 2 paarden, een muilezel, en Bill & Michelle. Pi was erg geintimideerd door de poezen, komt vast door die 6e vinger!

We wonen in Portland!

Soms moet je dingen een paar keer hardop zeggen voordat ze tot je doordringen. We wonen in Portland. We wonen in Portland. Het geschuif met papieren voor het consulaat in de aanloop naar de emigratie leidde ertoe dat de blik op het werkelijke Amerika nogal vertroebeld raakte. Een rookgordijn. Je weet niet wat erachter zit. Gefocust op formaliteiten vlieg je in het duister je toekomst tegemoet.
En dan woon je in Portland.

Welcome to our home

Het heeft even geduurd, maar ons appartement is nu volledig bewoonbaar. Nou ja, 'even', binnen een week is toch al heel snel voor een inrichting vanuit het niets. Nu nog wat accessoires en dingen aan de muur en het is helemaal af. Wat een genot om hier te wonen. Komen jullie snel langs?
Sjoerd

Reset your life

De hackers hebben ons gelabeld als respectabele betrouwbare burgers, wat ons de sleutels van ons nieuwe appartement opleverde! We hadden al het één en ander bij de Ikea gekocht, en geregeld dat dit donderdag geleverd zou worden, maar dat leek allemaal een beetje te voorbarig te worden, dus dat hebben we maar naar vrijdag verplaatst. Uiteindelijk konden we toch donderdag ons huis in,...

I like to MOVE-IT!

Ein-de-lijk ons eerste berichtje op dé website! Inmiddels zijn we van Leiden-Vries-Leiden-Portland verhuisd en kunnen we hopelijk donderdag al ons nieuwe appartement in! Ondanks alle zooi die gedumpt is bij de stort, of verkocht via marktplaats en elders handjeklappen was het spannend of het allemaal in ‘de bak’ zou passen. Met een aantal sterke mannen/vrouwen en een zeer vlijtig klein meisje hebben we alle zooi erin gesmeten om het er na 4 uur rijden weer uit te trekken. Nu liggen al onze geliefde spulletjes netjes in een hoekje op zolder te wachten op ons terugkomst.