Pakweg 15 jaar geleden had ik plaatjes van Hollywood hunk Jared Leto in mijn agenda; begin deze maand hebben wij hem live mogen aanschouwen en bijna aan kunnen raken tijdens een concert van 30 Seconds to Mars! Gedreven door snoeiharde gitaarmuziek en het charisma van Mr. Leto bevonden wij ons uiteindelijk in de pit en op aai-afstand van de band. Helaas werden wij niet verkozen voor het koortje van ‘Kings & Queens’ (had ik toch ook mijn shirt moeten uittrekken...), maar het was een superconcert. En tijdens de akoestische sessie (Bad Romance van Lady Gaga, zie je wel dat ze cool is) konden we even uithijgen.
Precies een week later zaten wij vooraan op een stoeltje bij Tracy Bonham (‘Mother Mother’). Het publiek bestond uit 15 familieleden en ongeveer net zoveel fans. Ze stond in haar eentje met viool, gitaar, en loopbox ontzettend charmant haar nieuwe cd ten gehore te brengen. Helaas ging Mother Mother een beetje de mist in, maar het was toch niet de sfeer om hard mee te gaan brullen. Het was eigenlijk een soort huiskamerconcertje, zoiets wat je normaal gesproken alleen bij 3fm kan winnen.
Kunst & Cultuur werd verder explored bij de Roller Derby: Portland – Seattle. Voor iedereen die het niet kent, youtube het even. Het is een soort bitch-fight, rugby, en harentrekken op wieltjes. De lagere klasse maakt er ook een verkleedpartijtje van (jaren 80 look Madonna), maar de toppers nemen het harentrekken heel serieus. En het leuke was, we mochten biertjes nuttigen op de openbare tribune, en dat in Amerika!
En toen brak ons eerste lange weekend aan: Let’s go camping!! In de weken ervoor hadden we al een klein vermogen uitgegeven aan licht-gewicht fancy-pancy kampeerspul, dus flikker die kofferbak maar vol en gaan met de banaan! Op naar de Bend-area, een gebied in Central Oregon vol met vulkanen, bierbrouwerijen en talloze wandelpaden. Na 3.5 uur rijden en coffee-eggs-pancakes in Lorène café in Sweet Home (ik zweer het je, zo heet het echt) vonden we een walk-in campsite bij de rivier Metolius. Je parkeert je auto, loopt het bos in en als je een plekje vindt zet je je tent op. Geld in een envelopje, plaatsnummertje erop, klaar! Die middag hebben we nog de Black Butte beklommen, een klein vulkaantje waarop je supermooi uitzicht had over ‘the Sisters’. Dit zijn 3 grote vulkanen op een rijtje, waar je schijnbaar prachtig kan wandelen. Naast the Sisters heb je nog een heel zooitje vulkanen genaamd ‘Bachelor’, ‘Little Brother’, en ‘Husband’: net een slechte soap. Na de klim hebben we lekker bratwursten, gepofte aardappelen en marshmellows gemaakt op ons kampvuurtje. En port, bij gebrek aan whiskey. Had ik al gezegd dat we marshmellows hadden? Big giant marshmellows van de Fred? Lekker knapperig aan de buitenkant, ultra-vloeibaar aan de binnenkant, ..... Kunnen we snel weer gaan kamperen?!
De volgende dag gingen we voor een hike bij de Tumalo falls lager in de vallei. Het regende namelijk boven the Sisters en volgens het rangerstation lag er nog 2 meter sneeuw op de weg er naar toe, dat leek ons een beetje teveel van het goede. Na 3 watervalletjes lieten we alle nep-hikers achter ons en konden we aan ons rondje beginnen. Gaandeweg kwamen we steeds meer stukjes sneeuw tegen, wat in het begin nog heel grappig was, maar naarmate we verder kwamen verdween steeds meer van het pad, totdat we alleen nog maar op de sneeuw liepen. We hebben 1.5 uur lang een paar voetsporen gevolgd, maar na een bruggetje over het water waren die ook verdwenen. Mmm... geen pad, geen voetsporen, en de rivier konden we ook niet de hele tijd blijven volgen, slecht idee! Uiteindelijk zijn we toch maar omgekeerd en teruggeklauterd, want ik zakte continue door de bevroren sneeuw heen. Met zeiknatte poten en bebloede schenen (korte broek... smart thinking) kwamen opgelucht weer in de bewoonde wereld aan. Hoezo, geen sneeuw op deze hoogte!?
’s Avonds bij de brouwerij in Bend gegeten en gedronken. Heerlijke lokale biertjes, maar ze worden niet gebottled, dus we konden helaas geen voorraadje meenemen. Terug op de camping... had ik al gezegd dat we marshmellows hadden?
De laatste dag zijn we gaan hiken bij Smith Rock, een rots/lava formatie in een woestijnachtig klimaat, oftewel: geen sneeuw! Daarvoor hebben we nog een mini-wandelingetje in een lavagrot gemaakt, waar je op eigen initiatief met zak- of gaslamp de boel mocht verkennen – heel onamerikaans! Smith Rock leek bij aankomst een soort attractiepark voor schreeuwende kinderen en klimmers, maar eenmaal om het hoekje waren we het grootste deel van de kudde kwijt. Een slang die achter de boom verstopt zat vond ons waarschijnlijk toch nog te lawaaierig, want die begon heel hard naar ons te sissen. En wij schrokken ons dood, want wisten wij veel dat hier slangen zaten en de planet had ook niets gezegd. Maar afgezien van de slangen was het heerlijk bij de rock; lekker wandelen, klauteren en van de zon en de mooie natuur genieten (zie foto’s, anders wordt dit een heel lang verhaal). Tja, en dan toch maar weer terug naar huis, in één lange stoet samen met alle trucks, caravans, en woonwagens terug naar de bewoonde wereld en naar de werkvloer.
ps. Ik heb de EMBO Fellowship (oftewel 2 jaar salaris) gekregen!!
Miekje
Geen opmerkingen:
Een reactie posten