Onderweg zijn we wel even gestopt om onze grote teen in een 'salt lake' te steken. Vanuit het vliegtuig en vanaf de weg leek het zo mooi, al die uitgestrekte meren met allerlei vreemde kleuren en prachtige weerspiegelingen, maar van dichtbij bleek het een enorm gore rotzooi te zijn (stukken uitgedroogde meeuw (letterlijk) en dikke zwermen vliegen op het water). De eerste nacht hebben we buiten Yellowstone geslapen om de volgende dag om 6 uur op jacht te gaan naar een plekje op een camping in het park. De meeste campings zijn niet te reserveren, en de ranger raadde ons aan om echt vroeg te gaan. Vervolgens stonden we in het park een half uur bij nachtelijke wegwerkzaamheden te wachten, maar we hebben wel een hele kudde bizons met baby's op de weg gezien. De eerste twee dagen hebben we daghikes gedaan en ontdekt wat een machtige en vooral diverse natuur het park te bieden heeft. Dichte bossen, weidevelden, wilde bloemen, kale kalkvlaktes met hier en daar een rokende mudpot of fumarole, de steile afgronden van de Yellowstone canyon en de rivier die daar beneden loopt. De Boiling River was onze hot tub en bij de Mammoth hot springs en Old Faithful hebben we ons eventjes tussen de hordes toeristen begeven. Maar Yellowstone is ook van de beren, het onvewachte onweer en omvallende bomen. En dat laatste allemaal in één hike, ik ben meteen 10 jaar ouder... Serieus, de dag voordat wij aankwamen is er net buiten de noordingang van het park iemand uit zijn tent gesleurd en half opgepeuzeld door een beer. Niet dat dit veel voorkomt, maar het zet je toch aan het denken. Beren zijn het gevaarlijkst als je ze laat schrikken, dus het wordt geadviseerd om lawaai te maken als je in een donker bos wandelt. Ik vond meteen elk bos donker en liep als een debiel te klappen en 'zeg roodkapje waar ga je hene' te zingen. Ik was ook gewapend met een bearbell en een bearspray, maar om nou te zeggen dat ik ondanks dit alles lekker ontspannen gelopen heb... nou nee. En toen het dus onwijs begon te gieten en te onweren en toen achter ons een boom omviel, toen was de maat vol... beam me up Scotty! Maar na regen komt zonneschijn en kon ik wel weer lachen om het voorval, maar veel meer avontuur dan dit trek ik niet hoor. Om het lot even te tarten hebben we ook een nachtje in de wildernis geslapen. Het zijn wel door rangers bepaalde plekken die je reserveert, maar buiten een paal om je rugtas aan op te hangen is er niets. Het idyllische plekje aan het meer bleek een muskietenhel, dus we lagen om negen uur al in de tent. Helemaal lekgeprikt, want ze adviseren om niets geurigs op te spuiten, want daar zou weleens een beer op af kunnen komen. Ook zoiets; je moet je kookkleren in je rugtas opbergen, de rugtas met al het eten en vieze shit 4 meter boven de grond aan een paal hangen en met schone kleertjes je tent in. Dat hebben wij braaf gedaan, in die volgorde, wat betekende in onderbroekjes naar de tent rennen die 100 meter verder op stond: muskietenvoer!! En ik heb die nacht natuurlijk geen oog dicht gedaan, want ik hoorde van alles en het duurde zo lang voordat het weer licht werd. Het ontbijt en de frisse duik aan/in ons privé meer was wel zo idyllisch als we verwacht hadden, alleen een beetje jammer van de kanoërs die opeens om de hoek kwamen varen... Na de hike terug naar de bewoonde wereld moesten we nog terug liften naar onze auto: 2 uitgeputte, verhitte mensjes met een giga-tas en gore schoenen, wie neemt ons mee? Lang leve de pick-up trucks: 'just hop in the back, we'll take you as far as we go'!
Dezelfde dag zijn we naar Grand Tetons gereden, de eerste mijlen richting het zuiden. Tetons is ook een mooi park, maar er doorheen rijden is goed genoeg als je niet zoveel tijd hebt. Wij doen aan 'drive-by photo shooting': raampje open en klikken maar! In Tetons hadden ze wel wasmachines en een douche, waar we na 4 dagen niet douchen wel aan toe waren. Met een frisse kop en vers gewassen onderbroekjes op de hoedenplank vervolgen wij onze weg. De weg leidde naar een openlucht-grillrestaurant met een open podium voor de plaatselijke cowboys, hoera voor de kneuterigheid! De volgende dag zijn we met de bolide naar Bryce gecruist; horizon in het vizier en gaan met die banaan. Ondanks de groeiende dichtheid van toeristische attracties was er geen hond/kip op de weg. In Bryce vonden we een campingplekje aan de rand van de kloof, je kon tijdens het tandenpoetsen hoodoos bekijken bij wijze van spreken. Hoodoos zijn een soort schaakstukken die zijn ontstaan door jarenlange erosie van zachte aardlagen. Bryce is de bovenste laag in het Colorado plateau, een stuk aarde dat miljoenen jaren geleden besloot om omhoog te komen. Verder naar het zuiden kom je bij de diepere lagen van het plateau, Zion en de Grand Canyon, en daar is het gesteente veel harder en zijn er hele andere natuurverschijnselen ontstaan. Zo ver de aardrijkskunde
In Bryce hebben gehiked, een drive-by shooting gedaan en paardgereden! In alle vroegte moesten wij ons melden bij een stelletje cowboys om vervolgens 4 uur lang on horseback door de canyon te denderen. Sjoerd had een muilezel genaamd Johnny (ze zijn hier dol op muilezels) en ik zat op Dinairo (oid), want ik wilde een paard met temper, maar deze was vooral extreem gebrand op de staart van Johnny. Het was wel heerlijk om een keertje niet zelf te lopen, hoewel het zitvlees nog wel een paar dagen zeer gevoelig was. Na het paardenavontuur zijn we naar Zion gereden. Helaas waren de parkcampings al vol, maar de camping buiten het park had douches! En schreeuwende kinderen, kleine plekjes, vieze toiletten en andere ongein, geef ons dan toch maar een parkcamping en een plaatselijke sloot. Zion leek op het eerste gezicht bizar veel op Disneyland, inclusief shuttle om de toeristen het park door te rijden. Bij de hangende tuinen kwamen we een gezin tegen dat al hijgend en puffend boven kwam van een 'hike' van 500 meter om vervolgens te gaan schreeuwen dat 'het boekje zei dat het een makkelijke wandeling was'. Aaaaah, ik wil weer naar Yellowstone! Gelukkig bleek een halve mijl hiken genoeg om het grootste gedeelte van de mensheid achter ons te laten. Volgens Sjoerd moesten we Angel's Landing beklimmen, dat was dé wandeling in het park en het feit dat ze in het treintje omriepen dat het niet voor mensen met hoogtevrees was moest ik maar gewoon negeren... De eerste 4.5 mijl bleek een fatsoenlijk wandelpad, maar de laatste 0.5 mijl ging over de richel tussen twee bergen. Het pad was serieus misschien een meter breed met aan beide kanten een afgrond van 500 meter. Maar voor de zekerheid hing er een ketting in het midden... Ik heb eerst een uur zitten jammeren dat ik het wel heel graag wilde doen maar niet durfde maar stel dat we hier nooit meer komen en als die kinderen het doen dan kan ik het toch ook? Met blik op oneindig en zweethandjes om de kettingen heb ik Angel's Landing dan toch beklommen. Wahaah!! (zie foto's voor het bewijs van engheid). Na Angels's Landing hebben we nog een stukje Narrows gedaan, dat is het uiterste puntje van Zion waar de canyon steeds smaller wordt. Je loopt continu in het water, als je wilt 16 mijl lang, maar dat leek ons een beetje overdreven. Het was wel lekker om even het angstzweet af te spoelen...Tja, en dan moet je na alle hot springs, bizons, hertjes, rivieren, canyon, hoodoos, en valleien weer naar huis. Maar niet voordat we naar Las Vegas waren geweest! We besloten zaterdagavond Vegas te doen en dan 's nachts naar Salt Lake City terug te rijden. Onderweg nog even naar Las Vegas beach en de Hooverdam geweest, maar dan... speaking of Disneyland! Ik heb met open mond rondgelopen, wat een gekte! Er was een Eiffeltoren, een Vrijheidsbeeld, achtbanen, piramides, circustenten, en kastelen. In de casinos Paris, Venezia en Rome waande je je echt in een Europese wijk, inclusief gondels en bistro's. De recepties hadden mooiere plafondschilderingen dan de gemiddelde kerk in Italië. Bij Treasure Island was er een show met vuurwerk en zinkende boten. De Bellagio had de beroemde fonteinen show. Guess, Prada, Boss, zeker 5 Louis Vuitton winkels in één straat?! En dan de tienduizenden gokapparaten, de flyers voor strippers die zelfs bij kinderen in de handen worden gedrukt, iedereen loopt met vissenkom-sized margarita's over straat (in Amerika?!). Het is echt bananas, wat een wereld. En dan schijnt er ook nog ergens een gigantische outlet mall te zijn met meer dan 100 winkels... wanneer gaan we terug?
Vakantiefoto's deel I:
http://picasaweb.google.com/bruintjedebeer1/Yellowstone2010Deel102?authuser=0&authkey=Gv1sRgCOnpku6dgbvB3QE&feat=directlink
Vakantiefoto's deel II:
http://picasaweb.google.com/bruintjedebeer1/ZuidUtah2010Deel202?authuser=0&authkey=Gv1sRgCJOqzP6bzLTmIw&feat=directlink
Miekje
Geen opmerkingen:
Een reactie posten