1. Mighty St. Helens
Het was 18 mei 1980 toen de vulkaan St. Helens uitbarstte. Na de uitbarsting was de berg onthoofd en 400 meter lager. 600 km2 bos raakte bedolven onder gruis, as en weggeblazen bomen. Begin juli 2010 hadden de Portland postdocs een lang weekend en besloten ze met de gloednieuwe auto richting St. Helens te rijden. Alsof ze na de uitbarsting niet even een vierbaanssnelweg door de krater hadden kunnen aanleggen, mán wat een omweg om bij de voet van de berg te komen.
We hebben een wandeling (excuse me: hike!) langs Spirit lake aan de voet van miss Helens gemaakt, die nog helemaal vol ligt met afgeknapte bomen. Het was wel heel erg mooi om te zien hoe de natuur hier zich herstelde: na 30 jaar komen er langzaamaan wat dappere denneboompjes en andere struiken boven. Bij gebrek aan beschutting voor groot vee is het gebied één grote speeltuin voor eekhoorntjes en vogeltjes die zich in de dode stronken verstoppen. Wilde bloemen groeien naar hartelust, niet belemmerd door de schaduw van andere flora (ok, nu ga ik te ver, wiki-miek doe maar weer normaal). Dag 2 zijn we naar de chocolade-rivier-warme waterval gewandeld (hike!), vlak onder de krater van St. Helens. Het water is dus chocoladebruin (vanwege de vulkaan-shit) en warm (vanwege de hete kern in de krater die de sneeuw laat smelten). No kidding, het is dus een springlevende vulkaan, die vanuit het centrum, de dome, langzaam omhoog groeit. Op de vulkaan zelf was het pas duidelijk wat de uitbarsting had achtergelaten: een zwarte zee van gestold steen, met hier en daar een strook groen die bespaard was gebleven, maar voor de rest groeit er bijna niets. Met de mist die op kwam zetten was het een lekker spooky landschap met op de achtergrond de besneeuwde schouders van mighty St. Helens. Daar wordt je toch een beetje stil van.
Terug naar Portland reden we door het dorp Cougar waar mensen op klaarlichte dag alvast vuurwerk aan het afsteken waren voor de 4th of July. Aan beide kanten van de straat (er was 1 straat) zaten mensen (voornamelijk hele bolle) naar de andere kant van de straat te kijken hoe mensen aan de andere kant van de straat (ook hele bolle) vuurwerk naar de andere kant van de straat aan het gooien waren. Dit feestje leek ons zo enerverend dat we bijna waren uitgestapt...
2. Daar komen de vriendjes
Jintje en Erik waren op banenjacht in de VS en kwamen ook eventjes langs Portland! Dus we moesten even in 2.5 dag laten zien hoe cool ons stadsie wel niet was. Brouwerijtje hier, marktje daar, BBQ-en op het dakterras met uitzicht op de plaatselijke vulkanen. Het was een heerlijk shop-vreet-zuip weekend met als bonus de finale van half pipe skateboarden waar we gratis kaartjes voor hadden gescoord. We love Shaun White! Na al deze hysterie zijn we naar de Columbian Gorge gereden om te chillen in één van de zijriviertjes. Dat zijriviertje bleek een vrij heftige stroming te hebben, die nogal problematisch bleek als je met tassen vol iPhones en camera's op losse slippers het water wilde oversteken. Jintje en Erik hebben dan ook een slippertje moeten achterlaten in het kolkende water van de Columbian. Beide meisjes hebben wat kneuzige knietjes en zere teentjes aan het incident overgehouden, maar gelukkig was dat snel vergeten na een biertje en een hapje in de lokale Full Sail brewery in Hood River. En zij leefden nog lang en gelukkig... in Palo Alto, wat in het noorden van California ligt en wat dus voor Amerikaanse begrippen redelijk dicht bij Portland ligt. Ik zeg maandagavond Grey's Anatomy-avond! Of tenminste 1x maand, nou ja... laten we het 1x per kwartaal doen dan...
3. Ren je rot
Jullie hebben allemaal de Hood-to-Coast spam gekregen, dus hier nog even een kort verslagje over hoe ONTZETTEND COOL dit was. We hebben ons voor 2011 al bij 2 teams aangemeld, zo ONTZETTEND COOL was het. Even de situatie schetsen: de estafette gaat van Mt. Hood ('Hood') via Portland naar Seaside ('coast') over 197 mijl met 1000 teams in 32 uur. Elk team heeft 12 runners verspreid over 2 busjes die in 36 etappes de afstand moeten overbruggen. Bij elkaar ren je per persoon meer dan een halve marathon over een niet bepaald vlak parcours, op de meest debiele tijden, zonder slaap. We zijn in de felle zon de berg afgerend, midden in de nacht door de weilanden gelopen, we stonden in de mist blauwbekkend op onze voorgangers te wachten en terwijl de anderen aan het rennen waren bleven we fanatiek koebellen naar onze helden en werd de volgende loper al opgehitst voor zijn/haar run met een favoriete chanson (PUMP IT UP!!). Aangekomen in Seaside was er bier en frituur en een lockerroom waar je het opgestapelde zweet van de afgelopen 30 uur kon afspoelen. Het was eigenlijk een soort Lowlands, maar dan met rennen in plaats van dansen en iets minder bier
En we hebben de smaak van het rennen weer te pakken! Inmiddels hebben we nog 5k voor Borstkanker gelopen met het team van de OHSU (niet zo ver, maar wel heel snel!). En Sjoerd heeft even de marathon van Portland gedaan. 42.2 km in de stromende regen met een gigantisch hoge brug in het midden, maar wel mooi in 4u12min gefinishd! Oh, en Miekje heeft de volledige 4h12min langs de route gefietst, gejuigd en gekoebeld, en ja, daar regende het ook
Dit weekend gaan we samen de Run Like Hell doen, 21.1 km verkleed als Alice in Wonderland typetjes... Het zal mij benieuwen.4. I'm in love with 3 sisters!
Labbuddies Kash & Dave hadden al een x aantal jaar het plan om de South Sister in Central Oregon te beklimmen. Deze vulkaan heeft twee zusjes (Middle & North) en is de hoogste vulkaan die je zonder klimspullen kan beklimmen. Rebecca, Emily en ik besloten om de knoop voor hun door te hakken en planden een weekend. De baas hoorde van het plan en leende ons de sleutel van hun vakantiehuisje in Sunriver, wat ongeveer aan de voeten van de Sisters ligt. Gewapend met bier, wandelschoenen en een enorme checklist van Dave begaven wij ons richting Sunriver. Dave is een beetje de lab-opa en hij maakt zich altijd vreselijk zorgen om zijn schaapjes. De schapen van ons lab doen gemiddeld elk weekend een hike van 30 mile, waarna ze een triathlon ondergaan, om vervolgens even bij te komen met een fietstocht rond de buitenwijken van Portland. Een hikeje op een vulkaan doen ze huppelend. Maar Dave had toch maar even 20 kaarten van Sunriver uitgeprint, voor het geval alle smartphones het niet meer deden, en we moesten vooral de lippenbalsem, blarenpleisters, koetjesrepen, aspirines, etc. niet vergeten. Maar als we het wel deden, dan had hij het waarschijnlijk wel in zijn noodvoorraad zitten. Om half zes 's ochtends ging de wekker: bordje pasta erin en hup naar de trailhead! We waren na een kwartier wandelen Dave al kwijt (zijn rugtas was ook erg zwaar), maar voor de rest hebben we met de hele groep de hele berg beklommen... 9 uur, 12 mijl en 1.5 km hoogteverschil. Hoe hoger je kwam, hoe zwaarder het werd, maar het uitzicht was na elke bocht opnieuw adembenemend. We kwamen langs bergmeertjes, gletchers (op je kont van een gletcher afglijden is best een aanrader als je moeie voeten hebt), over richeltjes bedekt met sneeuw en een vaag lavagesteente wat nog het meest op koffiedik leek, en uiteindelijk was daar de top... niet... Bleek dat aan andere kant van de krater de rand net iets hoger was, dus technisch gezien was dat de top van de berg. Pffff... Maar we hebben het allemaal gehaald (behalve Dave en zijn noodvoorraad, maar die kwamen we op de terugweg gelukkig wel weer tegen) en 's avonds hebben we het keihard op een zuipen gezet... not. Sjoerd en ik hebben met Kash, Kash-vrouw & Kash-kind Sneeuwwitje zitten kijken, terwijl de andere partyanimals om 8 uur al lagen te snurken. Tja, met de MM-ers in Leiden was dat toch anders gegaan: biertje?!
5. 'Wie had gedacht dat een boekje schrijven makkelijker was dan een promotie-outfit vinden?'
Nou en deze zomer stond dus elk vrij uurtje in het teken van het proefschrift wat u inmiddels allemaal in uw boekenkast heeft staan, op het nachtkastje of in de wc heeft liggen. Misschien heeft u ook het geluk gehad om de daadwerkelijke verdediging bij te wonen of misschien alleen het ONWIJS COOLE feest wat daarna kwam. Zo niet, dan volgt een klein verslag én foto's spoedig op deze website. Zo wel, ontzettend bedankt voor de geweldige dag en het ONWIJS COOLE feest!
Voor alle foto's ga naar: http://picasaweb.google.nl/bruintjedebeer1/Summer2010?authkey=Gv1sRgCMiz7LHSuObgCw&feat=directlink
Miekje
Geen opmerkingen:
Een reactie posten