Werk kent z'n ups en downs, maar we hopen dat hard werken toch een keer beloond wordt met vette data. We hebben het hardlopen weer opgepakt na een paar weken schransen en zijn bloedfanatiek aan het trainen voor, om te beginnen, de halve van New York. We hebben een 10-strippenkaart voor het plaatselijke skigebied, kun je het je voorstellen: je staat op zondag op en denkt 'wat zullen we eens gaan doen, ah snowboarden' en dat kan dan gewoon! Dat voelt trouwens nog niet echt gewoon. We hebben onze favoriete restaurantjes, onze lievelingsbiertjes, en we weten waar een goede en snelle burger te scoren valt (hoewel ik nog steeds de nachtelijke gyros mis). We hebben af en toe een feestje, af en toe een borreltje, het gaat z'n gangetje kun je wel zeggen.
En af en toe komen er een paar koffers het gangetje in, zoals van Daan & Harold die bij ons oud&nieuw kwamen vieren! We hebben zelf oliebollen gebakken (pap, je kan trots zijn) en zijn daarna gezellig naar een 80s party geweest. Pro's van Amerikaans oud&nieuw: het feestje begint om 9 uur (21.00) (niet pas om 1 uur 's nachts, wanneer je al dronken en moe bent en die vreselijke schoenen al lang onder de bank hebt geschoven), de kaarten worden een dag van te voren aangeschaft (scheelt dat je niet in juli al hoeft te verzinnen met wie je 5 maanden later wilt partyen), het feestje is om 2 uur afgelopen (hoef je niet om 4 uur met dichtgevallen oogjes en een klotsende maag te zeggen dat je het nog príma naar je zin hebt), en je rijdt na het feestje nog door een van de tientallen drive throughs voor een burger/taco/koffie/milkshake of waar je dan ook zin in hebt. Con: geen gyros drive through... Het bezoekje van D&H was erg gezellig, veel van Oregon gezien (bier & natuur, dat dekt de lading wel), maar ook lekker kneuterig zelfgemaakte frikandellen gebakken en Hello Kitty monopoly gespeeld (onze gasten meenden dat het erg gepast was om alleen maar te blijven winnen).
De volgende persoon die het gangetje kwam bezetten was mama! Helaas waren de vrije dagen op, nou ja, niemand telt ze, maar het schuldgevoel kwam opzetten, dus we hebben de entertainment moeten beperken tot de avonden en de weekenden. Maar mama heeft zich prima vermaakt met lezen, wandelen, schoonmaken, boodschappen doen, en koken (uit vrije wil, I swear!). We zijn een weekendje naar zuid Oregon geweest in een hele kneuterige cabin. Pi was ook mee, die had een toptijd met al het ongedierte en raampjes. Lekker wijntjes gedronken bij de 'local's night' in een dorp met vier inwoners en een paardenkop. Langlaufen. Hippie hot springs (ik zweer je, sixties all over). Een hele dag in de auto gezeten op weg naar Crater Lake om daar aangekomen tijdens drie kwartier snowshoeën zeiknat te regenen en ondanks alles het hele lake niet gezien, want er hing een wolk in... We hebben wel nog een voorzichtig voetje op Californische bodem gezet, om na een vreselijk smerige kop koffie weer snel terug naar Oregon te gaan. De terugweg naar Portland (langs de kust) hadden we meer geluk, we hebben elk (uit de kluiten gewassen herten), zeehonden en zeeleeuwen gezien! Het was ook de laatste dag van het walviszeizoen, maar de walvissen hadden geen zin om met hun staart te wapperen. Gelukkig komen ze in mei weer langs! Ietwat moedeloos van de regen besloten we het weekend daarna in een B&B in Bend te gaan zitten, dat ligt in centraal Oregon ten oosten van de bergen, waardoor het vaak wat droger is. En wat een geluk, twee dagen in een stralend zonnetje gewandeld! De eerste dag in een t-shirtje door de 'woestijn', de tweede dag door een snowpark met een prachtig meer aan het eind van de route (geen wolk deze keer). En, jawohl, lekker biertje gescoord bij de plaatselijke brouwerij (quote van mam: "dat bier hier is wel echt lekker he", zie!). Het bezoek van mama hebben we afgesloten met een eindeloze pedicure en manicure bij de chinees (je verstaat er geen hol van, maar who cares voor $30!) en tongstrelende tapas bij Andina (voorgerecht is de prijs van een pedicure, maar oh oh oh...., quote mam: "ik wil eigenlijk met mijn ogen dicht eten").
Ik zal u een opsomming van alle andere uitspattingen besparen. We zullen pogen een bescheiden selectie van de toch zeker duizend foto's te maken, om u toch een idee te geven van wat wij uitspoken op de minder gewone avonden. Op gewone werkdagen worden doorgaans weinig foto's gemaakt, dus ik kan weinig inbrengen tegen Deirdre's "jullie doen ook alleen maar leuke dingen". We doen niet alleen maar leuke dingen, maar we doen wel véél leuke dingen. En dat wordt zeker niet gewoon. Ik sta nog steeds versteld van de schoonheid van de Amerikaanse natuur en hoe je wereld kan veranderen in een paar uurtjes rijden. Met kerst zijn we een paar dagen naar Mt Rainier, yet another volcano in Washington, geweest. In de auto er naar toe heb ik nog met de kersttafel in Vries gebeld, het was gek om er niet bij te zijn, maar wat fijn dat je wel gewoon even kunt bellen (immer klinkt "wat klink je dichtbij" en "hoe laat is het nou bij jullie"
). In plaats van Nederland drie keer op en neer rijden hebben we drie dagen in de sneeuw gespeeld, films gekeken, gegeten en gedronken: wijn en M&Ms in het privé bubbelbad op de veranda, kerstavond kaasfondue van het campingpitje (pap, je mag trost zijn) en mangomargerita's, en de rest van het kerstvoer kwam van de bbq (gebakken eieren&spek, zwartgeblakerde worsten met heel veel mosterd en, ow daar zijn ze weer, marshmellows!). La vie est belle! We boeken de toko alvast voor volgend jaar, komen jullie hier dan kerst vieren?Foto's: http://picasaweb.google.com/bruintjedebeer1/BlogFebruari?authkey=Gv1sRgCL-Ez5DB9dna3AE&feat=directlink
Miekje
Geen opmerkingen:
Een reactie posten