Soms moet je dingen een paar keer hardop zeggen voordat ze tot je doordringen. We wonen in Portland. We wonen in Portland. Het geschuif met papieren voor het consulaat in de aanloop naar de emigratie leidde ertoe dat de blik op het werkelijke Amerika nogal vertroebeld raakte. Een rookgordijn. Je weet niet wat erachter zit. Gefocust op formaliteiten vlieg je in het duister je toekomst tegemoet.
En dan woon je in Portland.
Binnen een week ken je het stratenplan van de immense stad uit je hoofd; weet je hoe de ontzettend korte uitvoegstroken op de snelweg werken; heb je een appartement, internet, telefoon; haal je je boodschappen bij Fred Meyer; heb je een fiets, een snowboard. Met elke nieuwigheid sta je steviger op beide benen. Je belt met een wildvreemde over die tafel van 'marktplaats'. Je leent een blikopener van de buurvrouw en ziet dat ze ook katten heeft. Voor je het weet zit, sta, loop en ben je overal middenin.
De mist is snel opgetrokken. Van de papierwinkel uit Nederland blijft alleen het visum in het paspoort over, tezamen met een geprint A4-tje dat je niet mag kwijtraken. Voor de rest voelt het alsof we hier al maanden wonen. Zelfs Pi gedraagt zich al als een vis in het water. Als de inburgering op het werk net zo soepel verloopt kunnen we met recht hardop zeggen:
We wonen in Portland!
Sjoerd
Geen opmerkingen:
Een reactie posten