Na 1 biertje in de gigantische keuken, met maar liefst 3 full-size ovens, wisten we alles over Michelles zieke vriendinnen, patienten, overleden honden, etc. Elke ochtend deed Bill zijn schort voor om een gigantisch ontbijt voor ons te bereiden, met genoeg calorien om een hele dag op te snowboarden. En na een lange dag kwamen we ‘thuis’ bij de openhaard en de sauna, wat een paradijsje!
Dag 1 hadden we heerlijk zon, erg genoten van de mooie bergen en het uitzicht op Mt Baker. Gelukkig maar, want de dagen erna was het zo bewolkt dat we het hele ding niet meer hebben gezien. Het gekke was dat het hoogste punt maar 1500 meter was, en toch lag er een heleboel sneeuw. En deze stoeltjesliften hebben geen veiligheidsbeugel, goed vasthouden dus en een lam voetje omdat er geen steuntje was om ‘t snowboard op te zetten. De tweede dag besloot onze auto om een waarschuwingslampje aan te doen. Zonder boekje hadden we geen idee wat het zou kunnen zijn, dus Avis gebeld en die stuurde ons naar de dichtstbijzijnde toko om ‘m om te ruilen. 50 mijl verder bleek dat hokje onbemand, maar op het vliegveld, 5 mijl dichterbij, zat ook een Avis: grrrr. ‘Oh ja, dat is waarschijnlijk gewoon een seintje voor ons dat de olie ververst moet worden, maar ja, je krijgt wel een andere mee hoor’: grrr. 100 mijl en een halve dag verder en je rijdt in precies hetzelfde model en kleur auto weer terug. Had op z’n minst een mooie jeep ter compensatie verwacht! Weer in Glacier aangekomen bleek een halve dag op de berg precies genoeg om zeiknat te regenen, dus zo erg was het hele auto-avontuur ook weer niet. De regen ging over in sneew, bergen sneeuw! Wat ze ons beloofd hadden bleek waar; de boardjes sneden door de hopen sneeuw als een heet mes door de boter. Jammer dat wij soms te schijterig waren om voluit te gaan en als je dan net remt op een hobbel... tja, dan lig je weer met je neus in de sneeuw
Met enige tegenzin verlieten we aan het eind van dag 3 de serene rust van Glacier om Seattle te gaan verkennen. Het hotel was een nachtmerrie. Overal schreeuwende kinderen in druipende badkleding (het zwembad zat naast de receptie), een portier die ons een sleutel toewierp en dat voldoende intro vond, en de ontbijtzaal had veel weg van een Mac tijdens spitsuur behalve dat hier ook vette Amerikanen in niets-verhullende pyjama’s rondliepen. Positief punt was dat Pi een mooie vensterbank had en wij waren dicht bij het centrum. We hebben eerst de beroemde ‘fish market’ bezocht waar ze vis verkopen hadden omgetoverd in een soort stand up comedian act. Jammer dat we geen ruimte meer hadden voor een zalm in de auto, want bij het kopen van de vis kreeg je een gratis dansje en gooi&smijt-act van de crew. Daarna hebben we de boot naar een eilandje gepakt om de skyline van Seattle te zien. Dat eilandje was zo relaxed dat we er zijn blijven hangen voor een lunch met zalm en vodka, waarna we enigszins beschonken (ik dan) naar de boot terug moesten rennen. Nog wat ge-oeh en ge-ah naar mooie gebouwen, gevolgd door de Space Needle (de Eiffeltoren van Seattle). En toen, maakten wij kennis met de beste-sushi-ever. Nee, we zijn nog niet zo Amerikaans, het was serieus a-ma-zing! Jammer dat een rol de grootte van een stokbrood had, anders hadden we nog veel meer kunnen proberen. Zalm met mango, gefrituurde rol met zalm & crème fraîche, Bangkok tail,... De 2e dag zijn we er nog een keer geweest tijdens happy hour, binnen 24 uur weer in dezelfde sushi-toko! Het regende natuurlijk pijpenstelen (lang leve Washington), maar wij hebben ons prima vermaakt in het Science Fiction museum (hello R2-D2
), de Music Experience (Seattle’s grunge scene door de jaren heen met als afsluiter een gezamelijke jam-sessie in het muzieklab) en in de chocoladefabriek! Met een buik vol chocola en een klein beetje Sushi hebben we ons bezoek aan Seattle afgesloten in een karaokebar met wat cocktails, slechte bodem...‘Enigszins’ misselijk (ik dan) verlieten we Seattle met de boot (dezelfde als eerder) om over te steken naar Washington Olympic Peninsula, het schiereiland van Washington wat bijna helemaal uit National Park bestaat. Gewapend met kaarten, een heleboel info van een Ranger, en onze lokaal aangeschafte übercoole outdoor regenoutfits, zijn we nog de paden op gegaan. Na 20 minuten rijden op een griezelig en vooral verlaten bergweggetje kwamen we dan bij het begin van de hike. Dat bleek gelukkig wel een pad met natuurlijk hindernissen en wat geklim en geklouter (de Amerikanen noemen een geasfalteerd pad met leuningen ook een ‘hike’). Helaas was het al laat en donkerig en het regende heel hard, dus echt een daghike is het niet geworden. Gelukkig maar, want terug bij de auto las ik dat 10 dagen eerder beren waren gesignaleerd bij het plekje waar we net niet geweest waren, die kom ik liever niet tegen in de schemering. De laatste dag zijn we van het noorden van Olympic Peninsula terug naar Portland gereden en zijn we overal gestopt waar het leuk leek. Op één dag zijn we op een dam geweest die zo dicht bij Canada lag dat we een smsje ‘Welkom in Canada’ kregen, we hebben een korte hike naar een waterval gemaakt (in de zon), we hebben een uurtje in natuurlijke hete bronnen gelegen (in de sneeuw), we zijn het regenwoud ingereden om daar weer een stukje te lopen (in de regen/zon/regen/zon), we hebben naar de bijna-zonsondergang gekeken op strand Ruby aan de Pacific Ocean, we hebben door de stromende regen met te weinig benzine door niemandsland gereden, en... tja daarna was het te donker om nog wat te kunnen zien. Ontzettend versleten kwamen we thuis, maar wat hebben we veel gezien op één dag. Ongelooflijk wat een afwisselend landschap, wat een woeste ongerepte natuur, en wat een idioot weer. De snelweg die we namen loopt verder langs de kust van Oregon, helemaal tot San Fransisco... Maar eerst maar eens wat geld verdienen.
(Overigens kwamen we er allebei vandaag achter dat we pas maandag hoeven te beginnen! Nog even nagenieten van de vakantie en tja... dat proefschrift hè).
Miekje
Geen opmerkingen:
Een reactie posten