Constante verandering

Elke ochtend, terwijl Miekje doucht, lees ik vers binnengekomen mails op de Nexus, zet ik een pot koffie en verblijd ik Pi met een volle bak in-saus-met-kip. Wanneer we elkaars rug geschrobt hebben belegt Miekje een paar bagels voor de lunch. Na het ontbijt geeft ze me een haastige kus, want de Max wacht niet. Hoe is dit zo gegroeid?

Nog zoiets. Op zaterdag gaan we twee markten af. Een biologische voor een stuk echt brood, en een commerciële voor de live muziek en de niet te versmaden lunches. Ondertussen doen we aan mensen kijken. Portlanders bestuderen: de groene Portlanders, de hippies, de zwervers, maar ook de gezinnen met twee kinderen en een hond. Zoiets deden we nooit, maar nu wel. Hoe snel is iets gewoon? Hoe snel is iets routine? Interessanter, hoe snel verdwijnt het weer?
Eén dag van het weekend trekken we erop uit op de fiets. Met de fietskaart in de hand trappen we ons ongans de berg op. Sinds vandaag vertelt onze CatEye precies hoe hard en hoe ver we fietsen. Het is niet alleen verslaving aan computers en techniek, maar ook aan statistieken. Het in kaart brengen van je leven. Volgende week weer een andere kant op. De blinde vlekken op de kaart van Portland inkleuren, als ontdekkingsreizigers. Hoe groter de wereld wordt, hoe meer te kiezen, hoe minder herhaling. De routine zal breken. Ten koste van wat? Wat zal er overblijven van wat nu gewoon lijkt om te doen?
Straks vinden we een bakkerij in de buurt met net zulk lekker brood als op de markt. Straks maken we zelf live muziek. Straks vliegen we met twee vingers in onze neus de berg op. Straks behoren we zelf tot de mix van Portlanders en worden wij bekeken door andere nieuwe Portlanders, zoals wij nu bekeken worden als nieuwelingen. Dan is alles gewoon geworden. Behalve natuurlijk de dingen die dan weer nieuw zijn en waar we ons nu geen voorstelling van kunnen maken. De tijd zal leren of ik straks nog steeds koffie zet terwijl Miekje doucht.
Eén ding is al veranderd. Pi houdt niet meer van in-saus-met-kip.
Sjoerd