maar helaas moest ik de rest van de week met de sneltram ('Max') en de shuttlebus. Dit is overigens een gewone personenauto waar ik het grootste gedeelte van de tijd alleen in zit, niet zoveel bus dus. Mijn campus zit in de middle of nowhere, in een soort van bosachtig terrein met heel veel parkeerplaatsen en af en toe een gebouwtje waar een lab in zit. Naast apen hebben ze hier ook herten en eekhoorntjes, deze zijn overigens niet research-gerelateerd. Fietsen is voor mij helaas een beetje ver (17 km + heuvels), maar ik heb het voornemen om af en toe de bike mee te nemen in de tram en dan terug te fietsen, heuvel op...
Mijn eerste week was nogal angstaanjagend, ik ben postdoc en dat staat hier een beetje equivalent aan ‘zoek het lekker zelf uit’. Dat was wel een beetje schrikken, maar als ik eerlijk ben ook part of the job description. Na 2 dagen wegkwijnen achter mijn compu heb ik de stoute gele regenlaarzen aangetrokken en ben ik maar gaan shoppen naar cellijnen, DNA, en al wat een researcher nodig heeft. Gaandeweg kom je erachter dat er geen regels zijn, maar als er regels zijn, dan lijken ze in de verste verte niet op wat je gewend bent. De simpelste handelingen duren een eeuwigheid omdat je dat ene laatje met dat ene specifieke buisje niet kan vinden. Het gaat toch het makkelijkst als iemand je even een weekje op sleeptouw neemt, maar goed, een postdoc zoekt het zelf uit. Op de 6e dag van mijn bestaan als postdoc heb ik zowaar 1 cellijn ingevroren en 1 bacterieprepje aangeënt, victorie!! (voor de outsiders, dit is normaal een half uurtje werk...). Sjoerd heeft zowaar al meerdere cellijnen in kweek én een HCMV-infectie gedaan, hoera!! Nu ik mijn weg een beetje leer kennen merk ik pas wat voor een rotzooi het is in deze labs, we missen de strakke LUMC organisatie wel een beetje hoor (plus de grote labs, de nieuwe spullen, de databases, de Sjaaks,...). Ik denk dat ik morgen maar een stikstofbom op mijn bench laat ontploffen, dan heb ik tenminste wat werkruimte
Helaas beperkt het Portlandse leven zich nu tot de avonden en de weekenden, maar we genieten er zeker niet minder van. Donderdag zijn we naar een Stand Up Comedy night geweest met een collega van Sjoerd en haar vriendje. Na wat half-zachte starters bleek de hoofdact een enorm grappige neger (dat mag je dan alleen als neger zeggen en alleen als neger mag je een uur lang neger grappen maken, anders is het discriminatie), je had er bij moeten zijn. Volgens Liz blijven ze je stalken met vrijkaartjes als je pech hebt, dus we gaan vast nog wel een keer!
Dit weekend zijn we naar de Portland Farmers Market geweest en daar hebben we allemaal FRESH ORGANIC HEALTHY GREEN eten gekocht!! Een slap bosje sla, dat voornamelijk naar modder en beestjes smaakt. Haha, nee hoor, we hebben hele lekkere dingetjes gehaald, maar die Amerikanen slaan er een beetje in door (degenen die dus niet in de Mac zitten). Helemaal aan de andere kant van de stad werd ik aangesproken door een meisje: ‘You’ve also been to the market??!! That’s awesome, it’s an amazing place! Wow!!’ Schei uit man, het is maar een markt
Na de markt op de bikes richting het water waar elk weekend een enorme Lowlands-achtige markt is, compleet met hippies, DJ, various foods, bier (!), snuisterijen, straatartiesten, zwervers, honden, etc. Je kijkt je ogen uit! Lekker in het zonnetje met een Libanees broodje, biertje en een Elephant ear (geplette oliebol), relaxed!
Zondag hebben we dan echt gefietst! Ik bedoel echt die 21 versnellingen gebruikt om 35 minuten omhoog te fietsen en daarna met gevaar voor eigen leven weer keihard naar beneden. Het kost even wat energie, maar het is wel heel mooi hier. Aan de ene kant uitzicht over Oregon's landerijen, aan de andere kant Portland met op de achtergrond Mt Hood. We kwamen langs een hele rijke buurt die min of meer op de helling was gebouwd. Allemaal kasten van huizen die alleen met de brievenbus aan de aarde waren verbonden, voor de rest stonden ze op (zeer dunne) paaltjes. En dan waren er ook een paar die juist heel hoog waren, met verdieping 5 op weghoogte en verdieping 1 ergens halverwege de berg. Heel bizar. Helaas geen foto’s van deze huizen, want we gingen zo hard! Die houden jullie nog te goed. Down-town alle verbrandde calorien er weer aangegeten met een heerlijk ijsje aan het water en de perfecte dag afgesloten met een visje en een cocktailtje bij Jakes Famous Crawfish. Life’s good in Portland!
Miekje
Geen opmerkingen:
Een reactie posten