Zoals sommige van jullie misschien weten heb ik in februari een beurs aangeschreven om twee jaar onderzoek in het buitenland te mogen doen. Nu zit ik al in het buitenland en ik ben ook al onderzoek aan het doen, maar zo’n smak geld doet het erg goed op je CV en wie weet krijgen we wat meer salaris! EMBO (de instantie) stuurde mij een mailtje dat ik door was naar de 2e ronde en dat ik telefonisch geinterviewd/ondervraagd zou worden door een dude in Bethesda. Mmm... Bethesda = east coast = naast Baltimore = waar Daantje woont!!
Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en EMBO gevraagd of ik er niet gewoon ff heen kon vliegen. Een face-to-face interview heeft toch meer kans, en dan kon ik meteen even bij mijn Nederlandse buddies langs! En dat was prima! Dus de dag voor koninginnedag ben ik op het vliegtuig gesprongen (ik haat binnenlandse vluchten, wat een vee-vervoer, kan niet wachten tot ik business class kan vliegen
), om ’s avonds gezellig met mijn vriendjes sushi te eten in Baltimore. Het interview ging overigens belachelijk goed. Nou ja, het was niet echt een interview, meer een gezellig gesprek over koetjes, kalfjes en herpesvirussen. Die man ging op een gegeven moment zeehond-geluiden na doen (lang verhaal), dus dat geeft wel aan hoe relaxed het was. Ik heb zelfs wat spannende artikelen voor in het vliegtuig mee gekregen, maar ik ging liever Farm Frenzy doen. De rest van de middag heb ik met mijn vriendjes in het zonnetje gehangen, biertjes drinken, hamburgers eten, nog meer biertjes drinken en vervolgens keihard instorten, want we (of ik in ieder geval) zijn niets meer gewend. De volgende dag gingen Daan en Harold naar het strand en ik ging met de vliegende sardien-blikjes weer terug naar rainy Portland. En naar mijn liefie (die naar de kapper was geweest – zie vorig verhaal)!Zondag zijn we naar het Cinco de Mayo-festivalletje aan het water geweest. Helaas zonder zonnetje, maar wel een leuk sfeertje en ontzettend lekker eten. I love mexican food! Naast ontzettend veel eten en vrolijke mexicaanse muziek hadden ze ook een kermis, maar dat durfde zelfs ik niet aan. Oma’s ouderwetse droogtrommel ziet er stabieler uit denk ik.
En dan moet er weer gewerkt worden! Dat gaat allemaal z’n gangetje. Het is al zo gewoon dat je op maandag al denkt van GADVERDAMME HET IS WEER MAANDAG, maar dat gevoel verdwijnt in de loop van de dag wel weer. Ik ben nog steeds enorm aan het hamsteren om mijn eigen niche te creeren, maar het voelt al steeds meer vertrouwd: vandaag heb een brander en een afzuigsysteem erbij gekregen, victorie! Morgen mijn eerste bespreking met de bazen (na bijna 6 weken!), spannend. Ik moet zeggen dat ik helemaal niet zo hard werk, het niksen van de collega’s is een beetje besmettelijk. Vrijdag was rond 15.00 het lab praktisch leeg, met de paar mensen die er nog waren heb ik 2 uur lang over places to be in de states staan praten en tegen vijf uur ben ik maar naar huis gegaan, je moet toch wat. Ik probeer nu elke dag terug naar huis te fietsen. Het is 19 km met een stevige berg in het midden, dus een goede workout!
Afgelopen weekend zijn we gaan snowboarden! Om 7.30 zaten we op de fiets (!) met skibroek aan (!), snowboard achterop, schoenen aan het stuur, en gaan met die banaan. Helemaal kapot kwamen we aan bij de Grease-bus, om vervolgens een half uur te laat te vertrekken (‘those dudes were in the line for coffee’) en praktisch langs ons huis te rijden omdat een stel chinezen opgehaald moesten worden (zij wel...). De Grease-bus rijdt op afval olie van restaurants en op sponsorgeld van cool-dude merken. Door alle reclame kon ik niet meer naar buiten kijken (jammer van de Columbian Gorge waar we doorheen reden), maar we konden wel de hele dag energie-bars en energie-drinks nuttigen en de driver deelde goodies uit. Helaas ben ik nog niet zo goed in rock-paper-scissors, de Skull Candy headphones gingen naar de chinezen... Onderweg moest er ook nog even geplast worden, waardoor we, ultra-relaxed natuurlijk, pas om 11.00 op de piste stonden. Maar wel in de volle zon, in een schitterende omgeving met goede sneew, tot een uurtje of één, daarna werd het dikke slush puppy. Oregon heeft een aantal vulkanen, waaronder Mt Hood, en daartussen is het redelijk ‘plat’. Het landschap is dus heel anders dan de Alpen ofzo. Met de halve staat als uitzicht hebben we bovenaan de berg zitten picknicken, in het zonnetje, kolibri gezien, wat een leven! En het snowboarden ging ook supergoed! Helaas waren de leuke spring-richeltjes na 1 uur gesmolten, maar dat snowboarden in mei beviel wel. Het schijnt ook in juni te kunnen, mmm... interesting
. De Grease-bus bracht ons weer vrolijk naar Portland, waar we onze skibroeken voor korte broeken in konden ruilen, want het was gewoon 20 graden down-town. Bizar!De dag erna hebben we een wandelingetje in het park naast ons huis gemaakt. Gewoon fftjes, tegen de spierpijn. 2.5 uur en tientallen gekke paadjes later kwamen we er pas weer uit
. Toen hebben we onszelf maar op sushi getrakteerd, je moet toch wat. Maar jullie horen het, nog genoeg te exploren, in de USA, maar ook in de staat Oregon en zelfs het park op 5 minuten lopen van ons huisje af. Maar ja, het is weer maandag, eerst maar weer even geld verdienen.Miekje
Geen opmerkingen:
Een reactie posten